20
Feb 10
Op, op, alles is op! / Everything is gone!

Meer dan zes weken wordt ons leefwereldje al gevormd door de omlijning van de Palmer. Dit lange verblijf weg van de buitenwereld wordt stilaan voelbaarder, bijvoorbeeld in de voorraad eten die ons nog rest. Na zes weken zijn de verse groenten en het fruit nu echt wel verdwenen; er liggen nog wel ergens appels in de kantine, maar geen mens durft er nog in te bijten. Alleen appelsienen zijn onze enige vitaminebron op dit moment, aangezien sinds kort ook het fruitsap is uitgeput. De weinige groenten die we nog voorgeschoteld krijgen, ‘groeien’ voornamelijk in blik, zodat het menu meestal beperkt blijft tot erwtjes, worteltjes en mais, mais, mais… Aan boord zorgt de keukenploeg voor vier maaltijden per dag: één ‘s morgens, één ‘s middags, één ‘s avonds en eentje om middernacht. Voor de mensen die ‘s nachts werken en leven, is de toegang tot groenten zeer beperkt, aangezien er tijdens de maaltijden ‘s morgens en om middernacht geen groenten geserveerd worden! Het toppunt van alles is voor mij toch wel het feit dat deze Amerikaanse boot sinds een week of twee geen coca cola meer in de aanbieding heeft! Een kleine misrekening!… Gelukkig voor de cola- en fanta-drinkers aan boord is dat problem ondertussen verholpen, aangezien we vandaag een bezoekje kregen van de Gould, het kleine broertje van de Palmer, die ons kwam voorzien van nieuwe cola. Dit schip kwam onze vijf glaciologen terugbrengen, die we een paar weken geleden op Rothera, een Britse basis, hadden achtergelaten. Enerzijds was het voor velen een blij weerzijn, maar voor de mensen aan boord was er ook een wrange nasmaak. Normaalgezien gingen we het vijftal eerst ophalen in Palmer Station, een Amerikaanse Antarctische basis, waar de station manager iedereen aan boord had uitgenodigd voor een diner. Dit betekende voor allen op het schip toegang tot een nieuw en uitgebreid menu en vooral tot alcoholische dranken. Maar omdat onze glaciologen een lift kregen van de Gould werd onze dinner date in Palmer vriendelijk geannuleerd…

Variatie op het menu: melk, (choco)melk en (soya)melk, onvreetbare appelen en onze laatste appelsienen

Variatie op het menu: melk, (choco)melk en (soya)melk, onvreetbare appelen en onze laatste appelsienen

For over six weeks our little world consists of the sides of the Palmer. This long stay away from the outside world is felt more and more, for example in the food that is available now. After six weeks we have ran out of fresh vegetables and fruit; there are still some apples in the galley, but no human dares to bite in them. Oranges are our only source of vitamins these days, since we even ran out on fruit juice. The few vegetables that we get to eat mostly ‘grow’ in cans; consequently the menu exists mostly of peas, carrots and corn, corn, corn… On board the kitchen crew prepares four meals a day: one in the morning, one at noon, one in the evening and one at midnight. For the people who work and live at night, the access to vegetables is even more limited, since none of these are served at midnight or in the morning. But the most incredible fact of all is that this American boat has run out of coca cola a couple of weeks ago! A small miscalculation… Luckily for the soda drinkers on board this problem got solved today, since we got a visit of the Gould, the Palmers little brother, that resupplied us with coke. This ship returned our five glaciologists which we left a couple of weeks ago at Rothera, a British base. On one hand it was nice to see them back, on the other hand for the people on board this was also a bit sad. The first plan was to pick up the quintet at Palmer Station, an American Antarctic base, where the station manager had invited everybody on board for dinner. This meant for everybody on board that they could have access to a new and expanded menu and more particularly to alcoholic drinks. But because our glaciologist hitched a ride with the Gould our dinner got politely cancelled…

19
Feb 10
The ‘Hole’

kleurrijke, dansende crinoiden

kleurrijke, dansende crinoiden

Vandaag was het weer tijd voor een life-uitzending op ‘Suzee TV’. Op elk TV scherm aan boord kan iedereen in real time de avonturen van Suzee op de bodem van de zee volgen. Dit keer was het weer een duik aan de westelijke zijde van het Antarctische schiereiland, meer bepaald in Hughes Bay. In deze baai bemerkten we een raar verschijnsel op de bathymetrische kaart: een diepe put omgeven door steile wanden, waarvoor we niet meteen een geologische verklaring konden bedenken. Het ding werd al snel gedoopt als ‘The Hole’. Niet echt wetende wat te verwachten daalde Suzee af in de koude duisternis naar het centrum van ‘The Hole’. Daar -zoals bij elke Antarctische duik- ontdekten we een zeebodem besprenkeld met diepzeeleven. Niet meer totaal onverwacht voor ons, maar toch steeds wonderbaarlijk hoe zovele dieren kunnen leven op een diepte van meer dan 600m, in totale duisternis en bij een temperatuur van -1,5ºC. Weldra zweefden we voor de steil oprijzende wanden van de put en wat we daar zagen maakte Lieven en David Honig wel zeer enthousiast. Aan de basis van de helling ontdekten we verschillende groepjes bivalve schelpen. Bepaalde soorten bivalven leven zeer specifiek rond ‘seeps’ en vaak komen ze daar steeds voor als ‘vlekken van schelpen’. Wat het nog ‘bijzonderder’ maakte, is dat deze schelpengroeperingen alleen aan de basis van de steile wand voorkomen. Dit liet ons al gauw opperen, dat de wand misschien gevormd wordt door een breuk waarlangs gassen uit de ondergrond naar boven kunnen borrelen. Spijtig genoeg zagen we wel geen bubbels tijdens onze korte duik. Dus geen direct bewijs van seepage, maar bepaalde schelpjes mochten mee in Suzees buikje naar de grijpgrage handen van David.
de befaamde schelpen

de befaamde schelpen

Today there was another life episode of ‘Suzee TV’. Everybody can enjoy the real time adventures of Suzee at the bottom of the sea while watching any TV screen onboard of the ship. This time it was another dive on the western side of the peninsula, in Hughes Bay. In this embayment we noticed a weird anomaly on the bathymetric map: a deep pit surrounded by steep sides for which we could not find an easy geological explanation. The feature was quickly baptized as ‘The Hole’. There, as in every Antarctic dive, we discovered a seafloor dotted with deep-sea life. Not really new to us anymore, but it is still amazing how so many animals can live at a depth of over 600m, in total darkness and at a temperature of -1,5 ºC. Soon we floated in front of the steep sides of the pit and the sight there made Lieven and David Honig very excited. At the base of the slope we discovered several groups of bivalve shells. Certain species of bivalves live very specifically around seeps and often they appear there in such patches of shells. What made it even more rare is the fact that these groups of shells could only be found at the base of the steep slope. This might indicate that the slope is maybe created by a fault along which gasses can bubble up from the subsurface. Unfortunately we did not see any bubbles during our short dive. So no direct proof for seepage, but some of the shells got to hitch a ride in Suzee’s tummy up to the hands of David.

een raar verschijnsel gleed voorbij op onze terugvlucht naar boven

een raar verschijnsel gleed voorbij op onze terugvlucht naar boven

18
Feb 10
Zodiac!!!

And off we go!

And off we go!

Enerzijds wen je er aan, aan het constante geronk van de motoren, aan de kleine oppervlakte waarop je lief en leed deelt met vele mensen, maar anderzijds wanneer je de kans krijgt om van de boot te gaan, dan grijp je die met beide handen!  Een dergelijke kans werd ons vandaag aangeboden en iedereen zei volmondig JA!  Er moesten stalen genomen worden voor bepaalde wetenschappers en het National Geographic team wou een time-lapse camera installeren op een van de eilanden in de fjord (Hughes Bay), waar we momenteel verblijven.  Hoewel je daar maar een klein aantal mensen voor nodig hebt, mocht iedereen mee voor een reisje met de zodiac en kon iedereen zo voet aan land zetten. Ikzelf kreeg samen met Dr. Caroline Lavoie, een Frans Canadese onderzoekster (Hamilton College) de opdracht om voor Dr. Maria Vernet (Scripps, San Diego) sneeuw en vers gletsjerijs dat niet in contact is geweest met zout water te bemonsteren.  Bijgevolg hadden wij twee een echt excuus om er op uit te trekken! Maar we waren zo vriendelijk om 7 andere mensen mee op sleeptouw te nemen in de zodiac. Eerst gleden we stilletjes door het zoute water omgeven door een massa van ijsbrokken, nieuwsgierig aangestaard door een paar zeehonden en langsheen een pinguinkolonie.  Dan bracht de rubberboot de negen deelnemers naar een grindstrand, waar we vervolgens te voet de basis van een gletsjer konden bereiken.  Eenmaal voet aan wal (dit keer echt op het Antarctische continent, niet op een Antarctisch eiland) voerden grote vogels, skuas, duikvluchten naar ons uit. Maar al gauw hielden ze het voor bekeken en konden we rustig verder klauteren over de rotsen en keien … op naar de gletsjer. We baanden ons een weg naar boven en daar op een rots die boven het ijs uitstak konden we genieten van het zonnetje, het landschap en de stilte. Om daarna giechelend van de gletsjer naar beneden te schuiven. Dat laatste maakte de terugreis toch een beetje goed, want allen waren we maar wat graag nog wat langer daar gebleven!

de Palmer en een zonnend zeeluipaard

de Palmer en een zonnend zeeluipaard

On one hand you get used to the constant noice of the engines, to the small surface on which you live with many people, but on the other hand when you get the chance to get of the boat, you take it.  And such opportunity was given to us today and everybody said YES!  Some scientists needed certain samples and the National Geographic team wanted to mount a time-lapse camera on one of the islands in the fjord where we are currently staying. Although they only needed a small group of people for this job, everybody got to go on a little trip with the zodiac and all got to set foot on solid ground.  I and Dr Caroline Lavoie, a French Canadian researcher (Hamilton College), got to sample snow and fresh glaciar ice, which has not been in contact with salt water for Dr Maria Vernet (Scripps, San Diego).  So we had a real reason to go out and explore.  But we were so nice to take seven other people with us in the zodiac.  First we glided silently through the salt water surrounded by large chunks of ice while seals stared curiously and while passing a penguin colony.  Then the rubber boat brought the nine participants to a gravel beach from where we could reach the base of the glacier on foot. Once we set foot on terra firma, (this time on the Antarctic continent, not on an Antarctic island), big birds, ’skuas’, divebombed us. But rapidly they decided to give up and we went on crawling over rocks and boulders on our way to the glacier. We walked up the glacier and there on a piece of rock which stuck out of the ice we enjoyed the sun, the landscape and the silence. While giggling we slid down the glacier. This experience made up for our dreaded trip back home, because all of us wanted to stay there a little longer!

17
Feb 10
Klein Antarctica / Little Antarctica

Tijdens onze laatste duik boven de onderwatervulkaan ging alles zeer vlotjes, uitgezonderd een klein probleempje namelijk de zoomfunctie van de kleurencamera die het  liet afweten. Na allerlei testjes bleek het probleem te liggen bij de camera zelf en niet bij de bijdrading van de camera naar de controleconsole. Om het niet te ingewikkeld te maken voor onszelf kozen we voor het installeren van de reserve kleurencamera. Deze is echter van een ander merk en heeft bijgevolg een andere bedrading nodig. Ook wilde Dries graag wat extra functies toevoegen, dus moest er ook nog een extra elektronicabord aangesloten worden op het hele systeem. Het werd dus een snelcursus “Elektronica voor Beginners” voor mij. Wel… eigenlijk was het vooral dingen aangeven, draadjes vasthouden en domme vragen stellen, terwijl Dries alles uitdokterde. Na enkele missers en verschillende testen werkt de ‘nieuwe’ kleurencamera  schitterend.  Maar niet alleen Dries had mijn assitentie nodig. Dr. Mike McCormick (Hamilton College) bestudeert geochemische en microbiologische zaken. Hij wil graag het methaangehalte van het sediment meten en weten of er allerlei DNA sporen in aanwezig zijn en hij kwam handen te kort. Voor beide metingen moet de contaminatie van het monster minimaal zijn, bijgevolg moet alles in een zeer ’schone’ omgeving in buisjes gestoken worden. Ook breken veel van deze zaken zeer snel af bij kamertemperatuur en dus moet alles ook nog eens koud bewaard worden. Om al deze problemen te voorkomen spendeert Mike enorm veel tijd in een grote koelkast, die gekoeld wordt op 0°C. Deze koelkast draagt ondertussen de naam ‘Klein Antarctica’, omdat je alleen warm ingeduffeld verschillende uren erin kan doorstaan. Hierin staat een grote, transparante, plastic kist waaraan twee paar handschoenen verbonden zijn. Alle stalen worden in deze kist gestoken, waarna de zuurstof uit de kist gezogen wordt. Vervolgens moet elk staal verdeeld worden over verschillende andere flesjes, die elk op hun beurt netjes gelabeld moeten worden en… met je handen in véél te grote handschoenen, verbonden aan de doos, die dan nog eens in laboratoriumhandschoenen steken, in een koude ruimte, waar je lagen en lagen kleren draagt, in een plastic kist, waar je constant met je hoofd tegen botst, ….is dat niet zo makkelijk!

 

During our last dive to the underwater volcano everything went smoothly except for one small problem, the zoom function of the colour camera refused to work. Some small tests showed the camera itself was the problem and not the wires from the camera to the console to manipulate the camera. To not overcomplicate things, we decided to install the spare colour camera. This camera is however from another brand and therefore the whole thing had to be wired differently. Dries also wanted to add some extra functions so we also needed to connect an extra electronics board to the system. It was a crash course on electronics for me. Well… actually I just had to hand tools, hold wires and ask stupid questions, while Dries figured out how everything worked.   And after a couple of hick-ups and a lot of testing the ‘new’ colour camera did work brilliantly.   But not only Dries needed my assistance. Dr Mike McCormick (Hamilton College) studies geochemical and microbiological things. He wants to measure the methane content of sediment and wants to find out if DNA traces are present in that sediment … and he needed an extra hand. For both measurements the contamination of the samples has to be minimal, consequently everything has to be put in little tubes in a very clean environment. A lot of these things degrade also very quickly at room temperature, so they also need to be stored in a cool place. To prevent all this from happening, Mike spends a lot of time in a large fridge kept at 0°C, which has been named ‘Little Antarctica’ because you can only survive several hours there if you are dressed warm. In the fridge is a big, transparent, plasic box with two pairs of gloves connected to it. All the samples are put in this box and then we suck out the oxygen. Subsequently each sample is transferred to several small bottles which have to be labeled clearly which is not so easy ….  if you are wearing the very big gloves attached to the box which you have to stick in another pair of gloves, laboratorium gloves this time, while you are standing in a cold room wearing many layers of clothes while you bump your head constantly against the plastic box!

15
Feb 10
Van oost naar west / From east to west

Larsen B heeft ons verslagen. Er is geen doorkomen aan en de druk van het pakijs neemt elke dag toe, waardoor het niet meer veilig was voor het schip om ter plaatse te blijven. Uiteindelijk hebben de wetenschappers hier aan boord met hangende pootjes moeten toegeven dat de studie van de zeebodem in de Larsen B region niet voor dit jaar zal zijn. Maar dit betekent niet dat er niet aan wetenschap wordt gedaan! De Palmer zet weer koers naar de andere zijde van het schiereiland, waar allerlei onontgonnen fjorden weldra hun geheimen zullen prijsgeven.

 

Larsen B has beaten us. There is just no way we can break through this ice and the pressure of the pack ice is increasing every day. This makes staying in the area even a bit unsafe for the ship. So finally the scientists on board have surrendered and they admit that the study of the seafloor of the Larsen B area will not be happening this year. But this does not mean we will not be doing science! The Palmer is heading for the other side of the peninsula where hopefully many unexplored fjords will reveal their secrets!

14
Feb 10
Vurige Valentijn? / Hot Valentine?

bizarre fauna op de flank van de onderwatervulkaan

bizarre fauna op de flank van de onderwatervulkaan

Iets later aangekomen dan gepland, maar daar waren we dan toch, nabij de underwatervulkaan Jun Jaeygu in de Antarctic Sound. Deze vulkaan steekt zo’n 500m boven de rest van de zeebodem uit. Eenmaal ter plaatse was er slechts een klein probleempje. Een gigantisch grote ijsberg speelde voor spelbreker door rond te drijven net boven de locatie waar wij wilden duiken. En bovendien kwam hij ook nog eens vast te zitten boven op de vulkaan. Dus wachten geblazen tot hij besloot te ‘verhuizen’, want tegen hem kan de Palmer niet op! Uiteindelijk besliste de ijsberg toch een beetje plaats te maken waardoor we toch de helft van de vulkaan konden bekijken. De flank van de vulkaan was bezaaid met leven. Geen dorre, barre rotsgronden leeggevaagd door lava, maar wuivende anemonen en crinoiden. De top van deze heuvel was echter totaal anders. Zoals we aan den lijve hadden ondervonden, kan de kiel van een ijsberg tot 250m onder water reiken. Deze honderden meters dikke ijsklontjes doorploegen de top van de vulkaan en vegen elke vorm van leven van de tafel. We zagen de diepe groeven waar het ijs voorbij geschuurd was met af en toe een verdwaalde slangenster. Spijtig genoeg nergens kolkende lava of plaatsen waar hete stoom ontsnapte, ook wel ‘vents’ genoemd. Naar dit laatste fenomeen waren we eigenlijk op zoek. Rond dergelijke vents krijg je namelijk zeer speciale ecosystemen, net zoals rond seeps. Geen vurige vents dus, maar deze Valentijnsduik was zeker indrukwekkend!

een mooie crinoide

een mooie crinoide

We arrived a little later then planned. But there we were, close to the underwater volcano Jun Jaeygu in the Antarctic Sound. This volcano rises about 500m above the rest of the seafloor. But once on location there was a minor problem. An enormous iceberg decided to float right above the location where we would like to dive. And on top of it all, he got stuck on top of the volcano. So we had to wait for it to move, because the Palmer cannot win from that thing. Finally the iceberg decided to make some room so we could at least investigate half of the volcano. The slope of the volcano was full of life. No barren land swept clear by lava, but waving anemones and crinoids. The top of this hill was very different though. As we could experience in real time, the keel of an iceberg can go down to 250m. These hundreds of meters big ice cubes plowed over the top of the volcano, swiping it clean of every form of life. We saw the deep scours left by the ice with sometimes a lonely brittle star. Unfortunately no pouring lava or places where hot steam escaped, also known as vents. We were actually looking for such vents. Around these you get very particular ecosystems as you can find around seeps. No hot vents, but this Valentine’s dive was definitely impressive!

diepe groeven op de top van de vulkaan in het sediment gegroeft door ijsbergen

diepe groeven op de top van de vulkaan in het sediment gegroefd door ijsbergen

13
Feb 10
Ist nog ver? / Are we there yet?

We laten Admiralty Sound achter ons. Het ijs sluit zich sneller en sneller rondom ons en dit maakt de kapitein en de bemanning lichtjes zenuwachtig. Zij willen de Palmer zo snel mogelijk uit het pakijs. Sinds het opbreken van de Larsen B ijsplaat in 2002 is de toestand van het pakijs in de Weddell Zee en de omgeving ervan enorm veranderd. Het eerste jaar na het verdwijnen van de ijsplaat was er veel open water, maar dat verandert stilaan, want alle gletsjers die vroeger verbonden waren met de ijsplaat, spuwen nu supergrote ijsbergen in de Larsen B region. Deze brokken ijs vriezen vast in het pakijs en dit vormt uiteindelijk een enorm dikke, voor de Palmer onbreekbare, ijsmassa die niet smelt tijdens de zomer en zo jaar na jaar kan aangroeien. Pakijs beweegt normaalgezien met de getijdenstromingen. Dit betekent dat het ijs een keer per dag van het continent weg beweegt en een keer per dag naar het continent toe. De grote ijsbergen steken echter veel dieper in het zeewater en hun beweging wordt dus vooral bepaald door de iets dieper liggende oceaanstromingen. In de Larsen region draait deze stroming in de richting van het land en bijgevolg worden alle grote ijsbergen en het pakijs, dat rond deze ijsbergen is vastgevroren, naar de kust toegeduwd. Kortom er is geen doorkomen aan voor onze ijsbreker! Daarom in allerijl noordwaarts. Alleen voert het schip een echte strijd uit met het ijs. Zo hadden we vannacht 1 uur nodig om slechts 150m vooruitgang te boeken. Maar geduld is een mooie deugd en uiteindelijk heeft het schip zich ‘s morgens losgevochten uit het ijs en ztten we koers naar de Antarctic Sound, waar een onderwatervulkaan op Suzee staat te wachten.

 

We have left Admiralty Sound. The ice closes in on us faster and faster and this makes the captain and the crew a little nervous. They want to get the Palmer out of the pack ice as quickly as possible. Since the break up of the Larsen B ice shelf in 2002 the nature of the pack ice in the Weddell Sea has changed a lot. The first year after the break up of the ice shelf there was a lot of open water, but all the glaciers which used to be connected with the ice shelf are now spitting really large icebergs into the Larsen B region. These chunks of ice freeze into the pack ice and this forms a very thick, for the Palmer unbreakable, ice mass that does not melt during summer and therefore grows thicker every year. Pack ice normally moves with the tidal currents. This means that the ice moves one time a day away from the continent and one time a day towards the continent. The large icebergs however stick much deeper into the seawater and therefore their movement is determined by the ocean currents which are a bit deeper down. In the Larsen area these currents rotate in the direction of the continent and consequently all the big icebergs frozen into the pack ice are pushed towards the coast.  There is just no way for our ice breaker to get through this. Last night it took us an hour to advance 150m. But patience is a virtue and finally the ship fought its way out off the ice in the morning on its way to the Antarctic Sound where a underwater volcano is awaiting Suzee.

11
Feb 10
Welcome Home!

het drietal (van links naar rechts: Barry, Doug en Greg) veilig thuis

het drietal (van links naar rechts: Barry, Doug en Greg) veilig thuis

Eindelijk was het moment daar, de zon liet af en toe zijn kopje zien en tijdens zulk moment van blauw zoefde de helicopter snel naar het drietal in de sneeuw en bracht hun veilig thuis. Er was geen tijd om de gestrande helicopter zelf meteen ook terug te vliegen. Een paar uurtjes later was het echter zijn beurt, en vloog ook hij veilig naar het schip. Het drietal was blij om aan boord te zijn: een warm, zacht bed, eten in overvloed, een warme douche, maar ze schenen niet echt geleden te hebben onder hun periode van ‘isolatie’. Verveling was hun grootste vijand. Hoe dan ook, iedereen is opgelucht, iedereen is veilig thuis en ook de helicopter staat weer veilig in zijn hangar. De Palmer zet nu koers naar het noorden, weg uit deze ijsvlakte die steeds denser en denser wordt.

 

Finally the moment was there, the sun decided to show its head now and then and during such a moment of blue the helicopter flew out to rescue the three people in the snow and brought them home safely. There was no time to take back the missing helicopter. A couple of hours later, it was up and running as well and flew safely back to the ship.  Everybody happy, because everybody is safe at home, even the helicopter is back in his garage. The threesome was happy to be aboard again: a warm, soft bed, plenty of food and a hot shower, but they did not seem to have suffered during their period of ‘isolation’. Boredom was their biggest enemy.  The Palmer is now setting course to the north, away from the large icy area that is getting more and more dense.

10
Feb 10
Sneeuwstorm / Snow storm

Een dichte sneeuwstorm geselt het schip. Een gure snijdende wind giert over de dekken en kleine scherpe sneeuwvlokjes vliegen in het rond. Het weer gaat hier van kwaad naar erger. En dat is vooral slecht nieuws voor onze drie gestrande kameraden. Door de aanhoudende sneeuw staat er nog steeds een helicopter ergens op een rots met drie verkleumde mensen erin. Drie nachten slapen ze al in de koude. Gelukkig is de helicopter voorzien van nooduitrusting bestaande uit tenten, slaapzakken, een klein campeervuurtje en eten, maar toch… Elke twee uur neemt het schip contact op om de situatie te evalueren en hen moed in te spreken. Ondertussen bidt iedereen aan boord en op land dat het weer snel keert. De voedselvoorraden in het noodkamp slinken en comfortabel en warm lijkt waarschijnlijk een herinnering uit het verleden. Hoe hard we ook willen, op dit moment moeten we hulpeloos wachten tot de zon weer schijnt!

 

A thick snow storm blows over the ship. A strong wind cuts across the decks and sharp, small snow flakes are everywhere. The weather is getting worse. And that is especially bad news for our three friends out there. Because of this weather we still have one helicopter somewhere on a rock with three cold people inside. Three nights already they have to sleep in the cold. Luckily the helicopter had an emergency kit on board which contains tents, sleeping bags, a little camping stove and food, but still… Every two hours the ship has contact with them to evaluate the situation and to hang in there. In the mean time everybody on board and on land prays for the weather to change. The food supplies in the emergency camp are slowly disappearing and being warm and comfortable is probably a memory of the past. How hard we want to, at this moment we have to wait helplessly for the sun to shine again.

09
Feb 10
Walvisbeenderen / Whale bones

De wereld rondom ons is wit, volledig wit. Wel wat had je verwacht in Antarctica, denk je nu waarschijnlijk. Maar zelfs de hemel is wit; soms twijfel je over wat boven is en wat onder. Dikke vlokken dwarrelen op ons neer. Het schip sneeuwt stilletjes onder. Sneeuwpret gegarandeerd, het voordek werd dan ook gezegend met een sneeuwman en ‘s nachts kreeg hij er zelfs een zusje bij. In het midden van dit witte wonderland krijgt één van de laatste projecten stilaan vorm. David Honig, een doctoraatstudent van Duke University (North Carolina), bouwt al enkele dagen aan een walvisbeenderenlander. Dit is een metalen constructie waarop walvisbeenderen werden vastgemaakt en binnenkort zullen we deze naar de bodem van de zee laten zakken. Maak je geen zorgen, voor dit experiment werden geen walvissen vermoord! Hij gebruikt de beenderen van een walvis die een paar jaar geleden op de Chileense kust aanspoelde. Zijn lijk werd begraven en voor de start van de expeditie had hij de eer en het genoegen de botten te mogen opgraven. Wel, hij liever dan ik! De geur is verschrikkelijk! De bedoeling is dat deze beenderen ongeveer twee jaar op de zeebodem blijven liggen. In die periode zullen er hopelijk allerlei beestjes aan de beenderen beginnen peuzelen, en die wezentjes hoopt hij over twee jaar te kunnen bestuderen. Biologen vermoeden namelijk al een tijdje dat de karkassen van walvissen op de bodem van de zee belangrijke voedingsbodems zijn voor verschillende zeeorganismen. Waarschijnlijk vergemakkelijken de lijken ook de migratie van soorten doorheen de oceanen, wanneer deze van het ene karkas naar het andere hoppen. Hopelijk vindt David zijn lander over twee jaar terug, krioelend van leven.

 

The world around us is white, completely white. Well what would you expect in Antarctica, you might think. But even the sky is white; sometimes you wonder what is up and what is down. Thick flakes fall down on us. Slowly the ship is getting completely covered. A lot of snow fun of course, the deck on the bow got christened with a snowman and during the night he even got a little sister. In the middle of this white wonderland one of our last projects is taking shape. David Honig, a PhD student from Duke University (North Carolina) has been building his whale bone lander the last couple of days. This is a metal construction where whale bones are attached to and soon we hope to lower it to the bottom of the ocean. Do not worry, no whale were killed for this experiment. He uses the bones of a whale that washed up the Chilean coast a couple of years ago. Its body was buried and before the start of this expedition he had the honour to dig up the bones. Well him rather than me! The smell is awful! These bones will be lying on the seafloor for about two years. In that period of time hopefully lots of animals will start eating the bones and he hopes to study those. Biologists already think for a while that the carcasses of whales on the bottom are important feeding grounds for several sea organisms. Probably the corpses also facilitate the migration of species through the oceans when they hop from corpse to corpse. Well hopefully David will retrieve his lander in two years time full with little critters.